maandag 29 december 2008

Bart Van Lerberghe Gent-Parijs-Gent 720 km




verslag van onze verslaggever ter plaatse: Luc Vrins

Dat Bart een op en top sportman is weten de meesten van ons al wel. Dat hij ook het hart op de juiste plaats heeft zitten bewees hij vorige week ook nog eens op de grote nationale actie van Studio Brussel nl: Music for Live 2008.
Terwijl de dagen in december op zijn korst, grijs en donker zijn en de meesten onder ons zich binnen naast de Kerstboom amuseren met toert en créme-glace waagde Bart er zich aan een fietstocht te ondernemen van Gent naar Parijs in 3 dagen. Een verschrikkelijk zware tocht over een steeds glooiend landschap in barre weersomstandigheden. (ieder dag meer dan 200 km) Annemie heeft hem hierin zeer goed begeleid. Na de tweede dag fietsen kwam hij ´s avonds moe en helemaal leeg aan. Nood gedwongen moest hij ´s anderendaags zijn tocht onderbreken omdat hij heel de nacht niet in bed maar op het kleinste plaatsje van de Chambre d'hotes heeft gezeten. Maar opgeven staat niet in de woordenboek van Bart. De laatste etappe heeft hij daarom maar opgesplitst in 2 dagen. Dindsdag avond tegen 19 uur is Bart in Gent aan het glazen huis aangekomen. In totaal 715 km op teller!! Hij werd verwelkomd door de kinderen en familieleden die voor hem een mooie,leuke spandoek en collage hadden gemaakt. Kort daarna werd hij ook verwelkomd door de mensen van Stubru en werd het bijeengefietste bedrag (niet minder dan 1220 €) in de gleuf gedeponeerd. Voor Tomas,Sofie en Siska had Bart trouwens nog een kleine leuke attentie bij waar hij persoonlijk voor bedankt werd door hen.
Bart kreeg ook nog te horen dat hij genomineerd werd als een van de 3 meest opmerkelijkste acties die gedaan werden.
Op mijn vraag of hij al plannen heeft voor volgend jaar was Bart zeer kort nl eerst bekomen en genieten van deze onderneming en dan misschien volgend jaar maar nen wafelen bak houden of toch iets meer sportiever........
Proficiat Bart en Annemie voor deze uitzonderlijke sportieve prestatie en voor dit prachtige bedrag dat jullie hebben bijeen gebracht voor de zovele moeders op de vlucht voor oorlog en geweld.

1 opmerking:

  1. volledig verslag van onze marathon man
    DAG 1: Zaterdag 20/12/2008 – 247 km

    Deze morgen de wekker om zes uur… Om zeker niet door de wekker te slapen, heeft Bart de helft van de nacht wakker gelegen. Onze spullen zijn zoveel mogelijk ingepakt dus we kunnen langer genieten van onze koffie met voor Bart boterhammen met choco (voor de suikerboost) en voor mij cornflakes (omdat er geen brood meer was). De fietsen nog in de koffer en op tijd op weg naar Gent. Na eventjes zoeken rijden we voorbij het glazen huis, er staat weinig publiek dus toch een kansje dat Bart aan de micro kan komen. Een fotografe van de Gazet van Antwerpen komt ons tegemoet. Gisterenavond een telefonisch interview en nu een fotoshoot, seffens loopt hij naast zijn (fiets-)schoenen. Na een beetje aandringen (door de fotografe) kan Bart over z’n sponsortocht aan de micro vertellen (sorry aan iedereen die we zijn voorgestoken).
    Thomas vraagt het publiek Bart mee uit te wuiven en om half negen is hij vertrokken !!!

    Om half elf zie ik hem een eerste keer terug in Frasnes-lez-Buissenal (65km) waar hij de gisteren gekookte spaghetti opeet (bah). Hij is Gent moeilijk uit geraakt, heeft op veel plaatsen tevergeefs gezocht naar pijlen die er niet waren en heeft zo toch al 5 km omgereden. Hij springt gezwind terug op de fiets richting Frankrijk. Tien minuten later wordt in de samenvatting op Stu Bru een stukje uit z’n gesprekje herhaald en ze verwachten hem terug maandagavond aan het glazen huis, nu ligt het einddoel vast.

    Zoveel OCMW-autootjes in Frankrijk !! Ik wil toch een beetje winkelen (ik weet dan nog niet dat dit ook de laatste keer zal zijn) en in de eerste grote supermarkt (L’Eclerc) stop ik op zoek naar franse streekproducten. Om 13u15 smst Bart dat hij is plat gereden in St-Amand-les-Eaux (100km). Door m’n lange stop in de supermarkt ben ik er niet ver vandaan en is het nodige materiaal uit de auto voor de eerste keer nuttig (Bart : “een heel jaar lang rijden zonder platte band en dan hier plat rijden!...”).
    We spreken af in Esnes voor een stop in het café waar hij een beetje kan opwarmen. Hij drinkt een tas warme chocomelk en zegt dat hij een half uur achter ligt op schema. Het weer was ok deze voormiddag, nu is er is steeds meer wind, hopelijk in de rug.
    In de late namiddag nog eens platte band in Villers-Outreaux (160km), hij is al wat geholpen door de plaatse fietsenmaker (velglint en 2 nieuwe binnenbanden) en met het materiaal uit de koffer is de band snel verwisseld. Nog meer achter op schema. Het wordt al snel duidelijk dat de eerste fietsdag niet om 18u zal eindigen. Bart denkt nog zeker 4 uren te moeten fietsen op de franse onverlichte wegen. Met de auto is dat al niet zo plezant, met de fiets is het nog erger. De fransen laten hun grote lichten branden die Bart verblinden. Moedig verder de bergen (de heuvels voelen nu als bergen aan) op en af. Ik rij ondertussen naar de chambre d’haute in Reteuil om de sleutel te gaan halen waar ik pas rond negen uur aankom (door een combinatie van onbekend terrein, geen richtingwijzers en een ‘vrouwelijk’ richtinggevoel véél te laat). Bart sms’t om 22u10 dat hij z’n aantal kilometers heeft gereden; 95 km en 5 uur in het donker gefietst. Ik ben niet direct in de buurt (mijn richtinggevoel speelt mij weer parten) en het duurt wel even voor ik hem vind. Bart wil eerst gaan eten en om 22u45 eten we pasta in een restaurantje in Compiegne. In zijn fietskleren en met twee glazen melk voor zich (afvoeren van de melkzuren…) hebben we heel wat bekijks en om 1 uur liggen we in bed voor een korte nacht want Bart zal morgen ten laatste om half negen terug vertrekken.
    De chambre d’haute valt goed mee, er is veel ruimte en we zijn de enige gasten. Het is net alsof we in een villa wonen.



    DAG 2: Zondag 21/12/2008 – 201 km

    We worden wakker van onze gastvrouw die om 8u ontbijt klaarzet in de woonkamer. Bart vertrekt rond half negen naar Parijs !! We spreken af dat ik hem in de buurt van Juiffy opwacht; dit is ongeveer na 50km. Later vertelt hij dat hij een half uur al de heuvels rond Retheuil heeft op en af gereden om de juiste weg te vinden (niet aan gedacht om het aan onze gastvrouw te vragen), een slecht begin van de dag.
    In Juiffy zegt hij dat hij zich goed voelt, er is veel tegenwind, maar dit geeft goede hoop voor de terugweg. Ik blijf nog een beetje in zijn buurt rijden, in de voorsteden van Parijs is dit niet meer mogelijk, we zien elkaar terug aan de Eifeltoren.
    Via Porte Pantin dwars door Parijs… met de auto is het aanschuiven en Bart is er voor mij. Bart en het zwarte tasje op z’n fiets trekken de aandacht van de plaatselijke gendarmerie, maar niet genoeg om hem te onderwerpen aan een grondig onderzoek (vindt hij eigenlijk wel een beetje spijtig). Bart poseert voor de foto met de krant van zondag voor de eifeltoren en we kopen drie souvenirs voor de drie presentatoren. Om het niet nog kouder te krijgen, gaan we in een café iets eten. We parkeren de fiets net niet binnen en de garçon slaat ons een beetje afkeurend en niet-begrijpend gade. Na de nodige bevoorrading uit de auto (drinken, koeken…) vertrekt hij aan zijn terugtocht.
    Bart heeft een veel beter richtinggevoel en hij rijdt zonder probleem Parijs uit, ik doe er zo lang over dat ik hem pas inhaal in St Souplets, 65 km van Parijs !! Bart eet en drinkt iets en is na 5 minuten al weer vertrokken. Om 20u15 komt hij aan in Rethieul, het einde van deze dag. We gaan terug naar Compiègne en eten daar een croque monsieur met frieten en een glas melk voor Bart. Hij heeft niet veel honger maar probeert toch de helft van z’n bord leeg te eten. Op de terugweg begint hij vanalle vreemde geluiden te maken en ’s nachts in bed wordt het duidelijk : de frut en croque monsieur willen er terug uit. Hij maakt de helft van de nacht op het kleinste kamertje van de chambre d’haute (mooie omschrijving Luc) door…


    DAG 3: Maandag 22/12/2008 – 127 km

    ’s Morgens voelt Bart zich als een (uitgewrongen) vod en we zien allebei dat een volledige dagrit vandaag niet zal lukken. Daarom plan B : Bart probeert in de voormiddag nog te rusten, ik ga naar de locale apotheek om in mijn allerbeste Frans medicatie tegen diarree en overgeven te vragen. Om 12u stapt hij ziek op de fiets, één glas thee in zijn lijf en een drinkbus thee op de fiets.
    We zien elkaar een eerste keer terug aan Berneuil-s-Aisne (30km). Hij voelde zich nog even slecht maar zijn motto voor vandaag is : ‘verstand op nul, blik op oneindig en blijven rollen’. Ik volg hem nu wat dichterbij dan de eerste dag; elke vijftien kilometer wacht ik hem op om te checken hoe het met hem gaat. Met telkens het zelfde resultaat : blijven rollen. Door het miezerige weer, veel snel en zwaar verkeer en stinkende industrie is de weg van Noyon via Ham naar Fluquières het minst leuke en zwaarste stuk van het hele traject. We stoppen een eerste keer in Ham(65km). In een café drinken we een tas thee en koffie. Na 10 minuten is hij alweer vertrokken en blijf ik met de rekening zitten.
    Ik rijd met de auto telkens een stuk vooruit om de weg te verkennen en kan hem op onduidelijke punten aanwijzen hoe hij moet rijden. Zo kan hij zijn krachten wat sparen.
    Elke keer als hij mij voorbij rijdt krijg ik op mijn vragende blik een bemoedigende knik om me gerust te stellen. Hij lacht wel iets minder, maar blijft verder rollen.
    We stoppen een tweede keer in Wallincourt (100km). Hetzelfde café als dag 1 met dezelfde verbaasde blikken van de locale cafégangers. Geen thee (hebben ze niet!) maar warme chocomelk en een potje yoghurt; hij kan niets anders eten/drinken. Hij zal nog een goed uur rijden en de fietstocht eindigt in Iwuy. 127 km gereden op een tas thee, een tas chocomelk en een potje yoghurt… Hij zegt dat hij nog verder kan rijden (de spieren willen wel, maar de buik protesteert), maar we beslissen toch te stoppen.
    Omdat geen derde overnachting hadden verwacht, heb ik ondertussen heen en weer gesmst met het thuisfront om een slaapplaats voor deze nacht te regelen : we kunnen bij familie van Bart in Zonnebeke (West-Vlaanderen) blijven slapen. Dus nog een autorit van 1 uur voor de boeg. In Zonnebeke eten we een boterham met ‘bijval’ en Bart drinkt zijn tweede tas thee. Bart geniet van een warm bad en we kruipen zo snel mogelijk onder de dekens. We gaan op een degelijk uur slapen : het is ‘nog maar’ 22u, drie dagen geleden moest hij nu nog een kwartier rijden.


    DAG 4 : dinsdag 23/12/2008 – 145 km

    De eerste keer lang en goed geslapen. Na een licht ontbijt vertrekken we terug met de auto naar waar we gisteren gestopt zijn : Iwuy. Ik kieper hem af en wens hem veel geluk op de laatste etappe van de tocht. Ik moet deze namiddag gaan werken en koers naar Kalmthout.
    Dit is het verslag van Bart :
    Ik stap op de fiets en begin net zoals gisteren te rollen. Het gaat wat stroef maar m’n verstand-op-nul-knop zit nog in m’n hoofd. Vermits ik hetzelfde traject neem als op de heenweg, is het makkelijk fietsen, maar toch moet ik af en toe m’n weg nog wel zoeken en dat kost me toch wel wat energie. Na anderhalf uur fietsen rijd ik België binnen en stel de thuisbasis hiervan op de hoogte. De sms’jes zijn aan deze kant van de grens niet zo duu,vandaar…In de buurt van Doornik rijd ik wat verkeerd waardoor de tocht nog langer wordt. In Frasnes-le-Buissenal stop ik aan een café (75km) voor m’’n eerste warme drank, maar voor m’n neus draait patron het bordje ‘ouvert’ om naar ‘fermée’. Ik besluit om bij een bakker een pain aux raisains te eten en de tocht zonder warme drank verder te zetten. Achteraf bekeken geen goede keuze. Stilletjes aan rijd ik Vlaanderen binnen via de Vlaamse Ardennen met enkele stevige kuitenbijters. Het is ook de eerste keer dat ik het koud heb op de fiets. De aankomst aan het glazen huis is voorzien om 19u maar ik sta voor op m’n schema. Ik besluit om in Merelbeke (10km voor Gent) twee uren in een café te wachten. Lang houd ik het hier niet uit; het is een café waar vrij veel gerookt wordt, wat ik aan de buitenzijde van het café niet merkte. Ondertussen kreeg ik telefoon van Studio Brussel met ik de vraag of op de slotshow kon aanwezig zijn als één van de drie strafste acties. Uiteraard antwoord ik hierop positief. Weer op de fiets en in Gent vind ik een gezellig café om de hoek van het glazen huis en wacht op het verlossende telefoontje van mijn ontvangstcomité.
    Tegen 19u krijg ik dit telefoontje en haast mij via een kleine omweg naar het glazen huis,, waar ik op het ontvangstcomité bots voorzien van spandoek en collage.
    ARRIVEE.
    Ik doe mijn verhaal aan het ontvangstcomité die vol bewondering aan mijn lippen hangen. Tevens merk ik ook verwonderde blikken van menig omstaander, na het lezen van spandoek en collage en mijn opvallende outfit. Eén van m’n eerste woorden waren ‘volgend jaar een vlaaienbak’. Maar bij het schrijven van dit verslag zijn die plannen al grondig gewijzigd en bestudeer ik nu reeds de VOLLEDIGE kaart van Frankrijk.
    Na enige tijd kom ik via mijn contacten (hahaha, ik loop nog net niet naast mijn schoenen) aan de micro van het glazen huis. Ik doe mijn verhaal tegen Tomas de Soete, die me nog herkende van bij de start. Na het afgeven van de souvenirs voor de presentatoren van het glazen huis en bij het begin van de aangevraagde plaat worden de emoties mij teveel. De bemoedigende duim van Tomas bij het aannemen van het souvenir doet mij veel goed!!!



    DE SLOTSHOW woensdag 24/12/2008

    Bij de aankomst aan De Vooruit in Gent worden we naar onze plaats geleid en horen we van de regie wat er van mij wordt verwacht. Ze duwen me een baret en een Frans brood in mijn handen en ik ben goedgekeurd voor m’n Tv-optreden. We maken kennis met de twee andere ‘uitzonderlijke presteerders’ : de brandweer van Zoersel die in volle uitrusting van Zoersel naar Gent wandelde via verschillende brandweerkazernes en een kajakclub die roeide van Nieuwpoort naar Gent.
    Halverwege de show is het onze beurt om onze acties toe te lichten aan de micro bij Marcel Van Thilt en gans kijkend Vlaanderen ziet dat ik beter kan fietsen dan antwoorden op zijn onverwachte vragen. Volgende keer beter. Ondanks dit debacle was het toch een leuke ervaring.
    We vallen in de smaak bij de producer van de slotshow (Jan Van Eyck van De Kreuners) die ons binnenloodst bij de afsluitende receptie. Bij het achteroverslaan van mijn derde glas champagne komt mijn goede vriend Otto-Jan Ham van Stu Bru een glaasje meedrinken en doen we nog een leuke babbel. Als afsluiter van de avond neem ik afscheid van Tomas en Siska met een omhelzing en een kus en we spreken volgend jaar terug af.



    De tocht was een zware beproeving vooral voor de spijsvertering en de mentale druk die ik mezelf oplegde. Door ontroering, om verschillende redenen, reed ik menig minuten huilend op Franse wegen. Niettegenstaande was het een mooie ervaring die ik dankzij de morele steun van iedereen tot een goed einde bracht en ook een mooie bedrag opleverde van € 1220,00!

    BeantwoordenVerwijderen