woensdag 11 november 2009

WAAR DOE IK HET TOCH ALLEMAAL VOOR? verslag van de duatlon in Reusel

Dat flitste meermaals door mijn hoofd tijdens deze toch weer zware wedstrijd. We zouden met 5 clubleden aan de start staan maar Vwoozen Bolt had pijn aan de knie en moest verstek laten gaan. Zodoende, ikzelf om ruim 8h gepakt en gezakt met mijn fietske naar de Luc. Want je hebt wat nodig voor zo'n wedstrijd, mijn ervaringen van twee jaar geleden indachtig. Achteraf bekeken had ik veel te veel bij aangezien het parcours er vrij goed bijlag. Rond kwart voor 10 arriveerden we ter plaatse en even later zagen we ook Raf en Ronnie (niet van de Raf en Ronnie show) aankomen. Voor hen was het de eerste keer dat ze zich aan dergelijk lang evenement waagden. Mijn voorbereiding was niet optimaal verlopen: gans de week wat verkouden en verder 4 weken geleden een hamstringletsel opgelopen en daardoor nog weinig kwaliteit kunnen trainen. Maar toch achtte ik me min of meer klaar voor de strijd. Luc liep ook wat stressy rond omdat hij voor het eerst klikpedalen op zijn MTB had gemonteerd en op zaterdag nog nagelnieuwe fietsschoenen was gaan kopen. Daarover maakte hij zich nogal ongerust, zijn voet uit het pedaal klikken, liep nog wat stroef. Eerst in een hangar, waar toch heelwat meer ruimte was dan twee jaar geleden in het tentje, ons verder geprepareerd, de juiste outfit aangetrokken en naar de starlocatie. Even de remmen en helm laten keuren en nog snel even opwarmen. Er was weinig wind en de zon scheen, de omstandigheden waren dus gunstig. Mekaar nog wat moed ingesproken en stipt om 11h ging het startschot en vertrokken we voor 15km lopen - 60km MTB en 7,5km lopen. Niet te fel vertrokken, een tempo gezocht waarvan ik het gevoel had dat het altijd wat sneller kon maar niet forceren. Toch ging de hartslag al snel naar 165 en hoger. Als ik omkeek zag ik Luc vrij dichtbij blijven, Ronnie was ook niet ver en Raf pakte het nog rustiger aan. In de derde ronde leek Luc plots uit het gezichtsveld verdwenen, bleek achteraf dat hij dringend een grote boodschap moest doen! na 1h07' arriveerde ik na het lopen in de wisselzone, wisselen van schoenen, nog eens drinken van mijn AA energy, helm en bril op en op weg voor de 60km MTB. Van Dré heb ik geleerd dat je in het begin van het fietsen eens goed moest rondkijken. Kwam er al snel eentje vlot voorbij, aanklampen was de boodschap maar al snel besloten dat dit te snel was met de bedenking: 'er komen er nog waarbij ik kan aanpikken'. en inderdaad, zo fietste ik lang in een groepje van een 4 à 5 renners aan een behoorlijk tempo, dacht ik toch. Het parcours lag er in vergelijking met twee jaar geleden behoorlijk bij al waren er wel enkele echt rotte stukken waar je van de fiets moest. Maar waar zat de rest, ik was ervan overtuigd dat die allemaal achter mij zaten! Tot ik in de 4e ronde Luc inhaalde die te voet stond: platte voorband! Toen dacht ik nog dat hij in de derde ronde was platgereden en ik hem nu dubbelde omdat hij te voet stond. Niets was minder waar: bleek dat Luc en Ronnie heelwat sneller hadden gewisseld dan ik (Den Dré hoor ik nu al denken dat dat niet moeilijk is) en dat ik hen nooit gezien heb met het fietsen. Ver kunnen zij na de wissel niet weggeweest zijn maar ver genoeg blijkbaar. Van Luc hoorde ik achteraf dat Ronnie de eerste twee ronden vreselijk tekeer ging en dat hijzelf was meegegaan. Vanaf de derde ronde ging het wat rustiger en zouden ze samen zijn gebleven tot Luc platreed. Maar goed dat hoorde ik allemaal pas achteraf. Ikzelf durfde de laatste ronde niet meer voluit gaan omdat ik links en rechts al een beginnende kramp voelde opkomen. Uiteindelijk kwam ik binnen na 2h35' fietsen. Ik had het gevoel dat ik een behoorlijk tempo kon lopen voor het slotgedeelte, ik naderde al snel mijn voorganger maar dat duurde niet lang: krampen tot achter mijn oren, stilstaan, proberen te stretchen, proberen te stappen maar niets lukte nog. Ik ging er vanuit dat ik genoodzaakt was om op te geven en ik was al op de terugweg tot ik Wim Van Looveren tegenkwam: hij was al gewassen en gestreken, maar had materiaalpech gehad, vandaar. 'Ik mocht niet stoppen' zei hij, 'ik heb dat in Brasschaat ook al gehad, sebiet kom je er terug door'. Van zo'n ervaren man moet je dat dus aannemen en inderdaad, na een vijftal minuten taffelen, terug stillekes beginnen wandelen en verderop wat dribbelen om uiteindelijk terug iets te doen dat op lopen leek. Die tweede loop werd dus wel min of meer een martelgang hoor. Uiteindelijk finishte ik nog net binnen de 4h30' en zag daar tot mijn grote verbazing Ronnie staan! Hij was al een tiental minuten binnen! Hij verkeert in goeie conditie na zijn verplichte rust van een aantal weken toen hij helemaal gaar getraind was! Maar de laatste maanden is hij nagenoeg semi-professioneel bezig: met bloednames, met een trainer, met schema's, enz..... De aflossing van de wacht? Afwachten, want zo snel laten wij ons nog niet opzij zetten hoor, maar in ieder geval een mooie prestatie van hem. En hoe verging het Raf? Hij had de tweede loop ook af te rekenen met krampen en eindigde ergens rond de 4h36'. Nadien nog genoten van een betere douche dan twee jaar geleden en de pasta die we kregen aangeboden smaakte heerlijk. Besluit van deze dag: dat de Ronnie heel goed bezig is, dat de Luc in prima conditie is en getuigt van een prima duurvermogen, en dat hij prima op schema zit voor 'de hel van Kasterlee', dat de Raf ook nen doorbijter is maar dat wisten we al. En wat mijzelf betreft, dat de voorbereiding optimaal moet zijn om hier naar behoren te presteren maar de omstandigheden in acht genomen: dat ik content moet zijn met deze uitslag en er niet meer in zat. En de bedenking: Waar doe ik het toch allemaal voor? Dat ik het eigenlijk zelf niet zou weten, want er zijn leukere dingen dan 4h 30' afzien en de dagen erna zo stijf zijn als een planken op de koop toe nog ziek worden ook!
Twee dagen later (gisterenavond 10/11/'09) zit ik thuis met een stevige buikgriep met alles erop en eraan, heeft dat beestje zondag al zitten broeden? Feit is dat je na zo'n wedstrijd veel vatbaarder bent voor grieptoestanden.
Tot binnen enkele weken t.g.v. de winterduatlon van Go like Hell! Be there!

UITSLAG:

1. Nick Baelus: 3h34'12"
.....
17. Walter Aerts: 4h01'36"
....
28. Eric Peeters: 4h09'22"
....
38. Ronnie Perdaen: 4h18'02"
55. Marc Bevers: 4h29'46"
64. Luc Vrins: 4h36'09"
65. Raf V.D. Kinschot: 4h36'10"
....
79. Jan Van Staay: 5h07'06"

5 opmerkingen:

  1. proficiat aan alle poweromslagpunters men petje af voor jullie prestaties 4uur en onderweg ik ben na 1 uur al kapot.één tip voor de luc in Kasterlee 2bandjes plus pomp meenemen voor de rest goe bezig mannen
    groeten watje dré

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Pff, dat was ne lange duathlon precies. :)
    Zal het maar bij die van GLH houden denk ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooie delegatie en knappe prestaties van de WOP-ers, met in een glansrol de Ronny en de Luc. Proficiat alle vier. En knap dat je doorgezet hebt Marco...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. knap gedaan pipos
    ik heb er dikwijls aangedacht dat het voor den eerste keer is een deftig berijdbaar parkoers was en nie kon meedoen
    volgend jaar zekers terug na 2 heel zware deeelnames in 2007 en 2008
    want het blijft een rasechte winterduathlon zonder pek en nie vuur janetten
    grt voeze

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Knap gedaan mannen
    Marc goed uitzieken en dan er weer volle bak er tegenaan. En dan ontploffen in Wuustwezel.

    BeantwoordenVerwijderen