dinsdag 22 december 2009

DE AVONTUREN VAN 2 OMSLAGPUNTERS IN DE HEL

Zondag 20/12/2009 Hel van Kasterlee

Ik had slecht geslapen, was om 2 uur al naar de klok aan het kijken om op te staan. Om 4 uur dan maar begonnen met boterhammen te smeren, de inhoud van de sportzakken nog eens checken ( voor de 5de of 6de maal ), mijn drinkenbussen gevuld... en dan maar op tijd vertrokken want het was beginnen te sneeuwen. Het zou wel eens een lange dag kunnen worden...
Na enige tijd kwam ik de Ronny ( Perdaen) tegen. Ik zag al onmiddellijk dat ook hij ( en ook de organizatoren) met veel vraagtekens zat. Zou het het nog veel gaan bijsneeuwen, gaat de zon er vandaag doorkomen... ? Stipt 8 uur vertrokken voor een eerste rondje van 15km. We ( Ik en Ronny ) vonden het verstandigst om maar samen te blijven en niet te snel te vertrekken. Voorbij Prinsenpark in de open vlakte waaide en sneeuwde het verschrikkelijk, het was achter mekaar weg kruipen, maar de sfeer in ons groepje bleef er wel in. Tijdens de wissel speelde ik de Ronny kwijt : op zich niet zo erg want het fietsen zou toch ieder op zich moeten doen. Tot ieders grote verbazing vertelde men ons dat er geen 4 grote rondes gefietst moesten worden maar 7 kortere. De totale afstand (105 km) zou ongeveer hetzelfde blijven maar de zwaarste stroken zouden er uit zijn omwille van de veiligheid. Een beslissing van de organisatie en politie waar naar mijn mening het iedereen mee eens was. Het fietsen ging me in het begin niet af . De vastgereden sneeuw, de spiegelgladde boomwortels en de keiharde sporen maakte het fietsen bijna ommogelijk voor mij. Ik werd dan ook tegen wil en dank voorbij gestoken door nogal wat andere waaghalzen. Maar valpartijen bleven niet uit. Regelmatig zag je er ene tegen de grond gaan. Ook ik smakte regelmatig tegen de grond. De ene keer al wat harder dan de andere keer. Ik heb zelfs met het vallen ne volledige spreidstand gemaakt ( à la Kim Clijsters). Al goed maar dat niet veel mensen dat gezien hebben want voor een bijna 50-tiger is zoiets niet zonder gevolgen. De voorlaatste ronde ontmoette ik mijne ervaren coach (de vwooze) in de wisselzone. Dat was voor mij al een hele mentale opkikker. Achteraf zei hij dat hij er al veel eerder had kunnen zijn maar omwille van de parcourswijziging was het iets later. Rond 14h15 zat het fietsen er op en begaf ik me naar de wisselzone waar mijne coach klaar stond om me mee op weg te helpen voor het laatste deel nl 2 rondekes van 15 km lopen in een laag sneeuw van meer dan 10 cm. De eerste ronde raapten we verschillende anderen op. Het leek erop of we waren goed bezig, ik moest dan ook nooit stoppen aan een drankpost want de guy zorgde er wel voor dat mijn drinkenbus gevuld was. De taak van een goede begeleider moet hier wel benadrukt worden: drinkbussen vullen, een mop tappen, de sneeuw afvegen van de km-bordjes, chocolade uitdelen...De tweede ronde was er eentje op karakter. De benen begonnen zwaar te wegen en het begon stilaan terug donker te worden. Het einde was inzicht, al van ver hoorde ik de ambiance in de sporthal. Ik bereidde me al een beetje voor op een warm onthaal in de hal. Juist voor het binnen komen zag ik nog de Ronny ( gewassen en gestreken) , hij was een half uur eerder aangekomen met een tijd van rond de 9 uur. Proficiat Ronny!! Het binnenlopen was voor mij een kippevel moment. Een bommevolle zaal enthousiastelingen en een hees geroepen speaker schreeuwen je over de streep met een tijd van 9h 32 . Kort nadien overliep ik voor mezelf nogeens het verloop van deze ganse dag. Ik moest tevreden terug kijken op deze zware dag die trouwens perfect georganiseerd was in deze barre weersomstandigheden.

groeten,
Poweratleet Luc en coach vwooze Bolt

citaat uit website "hel van Kasterlee":
Atleten die de “hel van Kasterlee” overleven, kunnen zich met recht en rede ‘duathleet’ noemen. To be “een watje” or not to be “een watje”, that’s the question.

Ronny liet maandagmiddag telefonisch nog het volgende optekenen: "ik begin precies toch een beetje stijf te worden!" Jawadde, bij het idee alleen al!

Foto's van dit evenement vind je op: www.winterduathlonkasterlee.be

uitslag:
Er waren 168 finishers, ruim 40 deelnemers gaven op en bijna 50 zijn zelfs niet gestart! Dit om duidelijk te maken dat Wat Ronny en Luc presteerden een straffe stoot is! RESPECT!!!!

1. Chris maes: 6h47'36"
.......
108. Ronny Perdaen: 9h04'10"
.......
134. Luc Vrins: 9h32'37"

dinsdag 8 december 2009

winterduatlon wuustwezel 2009

uitslag
1Sleutel Frederik.....................1.16.05
2Van Looveren Bart.................1.16.51
3Picard Alexander....................1.16.53
......
8Van Riel Paul............................1.19.00
18Billet Dré..................................1.21.43
31Van Den Kingschots Raf.........1.25.22
37Bevers Marc.............................1.27.05
43Vermeulen Guy......................1.29.28
45Perdaen Ronny.......................1.29.58
73Brokatus Paul...........................1.41.54
.......
84 Nizet Diederik..........................2.0033
duo's
17 Antonissen Stanny en Stef...1.24.46
verslag:
Het was zondag weer echt duatlonweer op de jaarlijkse duatlon van GLH, voor het 4 de jaar op rij wind, regen en slijk . Ondanks de vele regen lag het parcour er redelijk berijdbaar bij. Het aantal deelnemers viel dit jaar heel goed mee 90 solo en 27 duo's samen aan de start , het zou weer snel gaan de 1st. km . Ikzelf was niet te snel gestart want op zo een zware wedstrijd bekoop je dat toch , de Steff en Paul V. R . liepen al snel ver voor mij . De Raf, Max , Ronny en de Voeze bleven bij elkaar in de buurt en zouden tijdens het fietsen het mekaren niet gemakkelijk maken , onze Polle maakt zich daar allemaal niet druk om en loop en fietst zijn eigen tempo. Tijdens het fietsen was het den truk een goed groepje te vinden , want de wind was weer niet gemakkelijk in de Molenbaan . Ik kon er een paar oprapen maar werd ook nog te dikwijls erafgereden . de Raf heeft goede fietsbenen want de andere omslagpunters konden hen niet volgen . Onze Paul was goed bezig tot die boom daar ineens voor zich opdook , den boom was oké , maar bij de paul was de schors er wel wat . De Stanny zit in zijn winterstop en dat zie je wel een beetje aan zijn snelheid ,tis nie gelijk als in de zomer maar toch leuk dat hij meedoet samen met zijn zoon Stef. Bij de 2 de loop ( slechts 1800 meter) kon er niet veel meer veranderen iedereen bleef een beetje op zijn plaats . Na de wedstrijd werd er nog veel na gekaard met de nodige trappisten en leffe's over de eventuele overname van de winterduatlon door het WOP . Het was al pikdonker toen ik samen met de voorzitter naar huis fietste , mijmerend dat het misschien wel de laatste keer zou zijn dat we deze duatlon tot een goed einde hadden gebracht . het is toch een hoofdstuk dat we afsluiten na 12 jaar duatlon ( ikzelf 11 deelnames ). Bedankt aan de inrichters voor de vele jaren echte topsport en veel succes verder met de sterke peer triatlon
groeten de omslagpunters.