woensdag 28 april 2010

OVER BARSTEN MAAR NET NIET BUIGEN: verslag Antwerp marathon van de voorzitter

Pffft, weer een zware ervaring rijker! Een marathon, het blijft een zwaar beest om te temmen. Ik had enkele doelstellingen vooropgesteld: 1. beter doen dan mijn ruim 3h28' van twee jaar geleden. 2. binnen de 3h20'. 3. als het effe kon, rond de 3h15'. De voorbereiding was goed geweest: geen training moeten overslaan wegens ziekte of blessure, 5x per week kunnen trainen sedert februari '10 en in totaal sedert 1 januari 833km gelopen. Dit is ruim 200km meer dan twee jaar geleden. Op zaterdag voor de wedstrijd heb ik vooral plat gelegen in het zonnetje en uitvoerig mijn gerief klaargelegd, voor mij een bezigheid waarin Dré me met lengtes klopt. 's Avonds mijn boterhammekes met banaan en poepgelei al klaargelegd, nog pasta gegeten en nog een portie overgehouden voor zondagochtend. De tank moest immers goed gevuld zijn! Om half elf gaan slapen maar toch een ietwat onrustige nacht gehad. Opgestaan om kwart voor zes en onmiddellijk mijn boterhammekes verorberd, dan op mijn crosstrainer om een kwartiertje los te lopen. Nadien was het tijd voor de spaghetti maar deze wrong toch wat tegen, ik concludeerde dan maar dat de tank vol was. Na een laatste drukoefening op het toilet met Dré vertrokken naar Schoten Park en Ride om daar tram 3 te nemen naar Linkeroever. Daar troffen we een aantal collega's van Kadodder die aan de aflossing zouden meedoen. met Dré ondertussen alle mogelijke scenario's doorgenomen maar 1 ding stond voor mij vast: ik was er klaar voor! Eén kapitale fout heb ik gemaakt: ik kwam op het lumineuze idee om zonder mijn steunzolen te lopen. In de Kievitloop was dit me goed bekomen maar deze ging maar over 10km en ik had schrik voor te veel blaren.

Een half uurtje voor de start gingen we naar de startzone: ik zou bij de blauwe ballon blijven met een tempomaker die zich richtte op 3h15', Dré zou de gele in de gaten houden om rond de 3h30' uit te komen. Ik wist ook dat om deze tijd te lopen ik per kilometer 4'37" zou moeten lopen en elke 5km moest doorkomen rond de 23'. Na de opwarming en wat stretching en nog een knuffeltje voor Dré, klonk dan eindelijk het startschot. Vlot gestart maar omdat de blauwe ballon nog wat op zich liet wachten en ik enkele km borden miste, had ik niet echt een idee van mijn tempo. Ik zag een loper met zo'n giga Garmin om zijn pols, hij zei me dat we 13,7km/h liepen, ruim te snel dus. Zodoende kon ik mijn hartslag wat laten zakken en wachten op de tempomaker. Deze kwam bij me na de Waaslandtunnel waar ik mijn eerste supporters ontwaarde: Anit en Guy! Na een 15 tal km zat ik nog perfect op schema: 1h09'12", dit was 23'04" per 5km. Toch kreeg ik het moeilijk omdat mijn knie al sedert km 10 opspeelde, een gevolg van zonder steunzolen te lopen. Preventief had ik een pijnstillertje in mijn loopbroekje gekleefd (met ducktape!) omdat ik wel vaker last van mijn knie heb. Ergens in Wilrijk, in de buurt van een drankpost, beslis ik om deze in te nemen. Maar onhandig als ik ben en terwijl ik de tape eraf trek, scheurt het plasticje en verdwijnt het tabletje tussen de honderden schoenen rond de blauwe ballon..... Mentaal toch een tikje. Gelukkig speelde Bart, onze bevoorrader voor redder in nood, hij ging bij een local gewoon enkele pijnstillers vragen. Of deze nu echt gewerkt hebben, zal ik nooit weten maar erger werd het niet. Mijn tussentijd bij het halve marathonpunt zag er nog steeds goed uit maar de ballon had ik, na mijn traditionele plaspauze, al wel laten gaan: net geen 1h38'. Als ik vlak zou blijven lopen zou ik rond de 3h16' uitkomen..... Toch wist ik toen al dat dat er niet inzat omdat ik al langs alle kanten te veel pijn had. Ik keek toen al erg op tegen de resterende tweede helft en vroeg me af wanneer ik zou crashen om dan ergens boven de 3h30' uit te komen. Eigenlijk ging ik er toen van uit dat Dré bij me zou komen. Toch kraakte ik niet echt, mijn tussentijden liepen wel wat op maar niet met minuten: bvb km 20 tot 25 ging in 24' om daarna stilaan richting 25' te gaan. Ik bleef me maar afvragen wanneer ik in kramp zou schieten, wanneer mijn knie het niet meer zou houden, kortom, wanneer zou de crash komen? In het Rivierenhof had ik het heel moeilijk en daar was de steun van Bart die constant met zijne koeimelker met flink gevuld mandje (energydrink, water, gellekes, bananen) en een flinke dosis peptalk naast me reed, onontbeerlijk! Ook de Guy deed zijn duit in het zakje: hij vond dat ik er nog heel goed uitzag, dat er vele anderen waren die er veel mottiger bijliepen....!!!!! Tja, dan kan je er weer effe tegenaan, dan sleept men je er weer even doorheen..., en dat was nodig. Ook Jan Q. stond, cameraatje in de aanslag, ergens bij het begin van Rivierenhof! Ondertussen hoorde ik ook van Bart dat Dré op schema bleef maar het toch ook wat moeilijker kreeg. Niet dat dat me geruststelde, een marathon loop je niet tegen iemand anders maar vooral tegen jezelf. Na het Rievierenhof ontwaarde ik plots nog wat bekend volk die uitzinnig 'komaan Marco' riepen! Paul VR, Fran en de Vwoozen Bolt! Deugddoend mannen! En ondertussen bleef die marathon maar duren: nog een bruggetje ergens aan de Slachthuislaan, een bruggetje aan Den Dam, kopwind aan het Tjingtjansplaain.... Nu liep ik geen 12km/h meer....39km, 40km met de aanmoedigingen van Anit, waar is dat bord van 41km??? Eindelijk, Tinne en ons Hilde: "wat is er mooier dan een marathon lopen op je 24e huwelijksverjaardag" had ik haar nog meegegeven! Of zij er ook zo over dacht???? Je mag 2x raden....Toch nog eens aanzetten, de boog van GVA in zicht.... wat duurde dat nog lang..... 42km, ik ben op de Suikerrui, nog 200meter: totale pijn, net geen krampen, spurtje? Ik heb de indruk dat ik voluit ga, maar krijg mijn benen niet meer omhoog.... de collega's van Kadodder beginnen te gillen (jawel, allemaal dames) ergens aan de linkerkant van de laatste 100 meter, ......nog even de schijn hooghouden.....finish..... Een lid van de snorrenclub hangt een joekel van een medaille om mijn hals, ik val bijna voorover...... Man wat ben ik stuk...voldaan? Ik voel alleen maar pijn.....mijn tijd? 3h22' en nog wat seconden....even in beweging blijven... waar blijft den Dré??? De klok tikt...daar komt hij de hoek om en finisht nog een minuut binnen de 3h30'....Zijn verhaal las je gisteren al...Opdracht volbracht, ik ben content! Had ik de lat te hoog gelegd? Ambitieus zijn mag toch, niet? 250e plaats op een kleine 1500 finishers, 24e op 160 in de categorie +50. Natuurlijk ben ik content, ik heb vaak aan mijn oudste zus gedacht die al vier jaar doorbijt in de marathon van het leven.... Dan is 42km lopen peanuts, enkele dagen stijf en we maken al weer plannen voor volgende wedstrijden.....

Aan hen die ons sponsorden ten voordele van Kadodder thuisbegeleiding: BEDANKT! Samen verzamelden we ongeveer 1000 Euro!

4 opmerkingen:

  1. Ja Marc je hebt laten zien dat met karakter en inzet veel kan, laat het een steun zijn voor je zus.chapeau gast.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi gedaan Marco! Volgende keer MET je steunzolen onder de 3u20'.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. knap gedaan mannen en nu terug (zwemmen) fietsen en lopen ???

    Of het marathon-virus te pakken? :D

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb het altijd geweten. Die bikkels van 't omslagpunt zijn niet te schatten! Puik werk mannen. Doe zo voort.

    BeantwoordenVerwijderen