dinsdag 31 augustus 2010

Paul Van Riel in grote doen: Provinciaal kampioen












Viersel 28/8/2010


Het triatlon-duatlonweekend van het Kempisch Triatlon Team was weer een drukke bedoening. Nadat de achtste triatlon was afgelopen, trouwens gewonnen door een jonge knaap uit mijn eigen dorp, werden wij om 17 u van start geschoten. Bij de senioren stond wereldtopper Rob Woestenborghs aan de startlijn, bij de veteranen was Kurt Jurgens (neen, niet de in Duitsland geboren acteur, want dat was Curd Jürgens) de favoriet. De eerste 4,8 km lopen ging voor mij net iets te snel om het groepje van Jurgens en co (waaronder ook veteraan Chris Maes) te volgen, ik liep de wisselzone binnen na 16’15”, op een 19de plaats. Na een afschuwelijk trage trage wissel vertrok ik samen met de vijftiger Walter Aerts, die weer een ijzersterke loopprestatie had neergezet, maar daarna (van muugte??) zijn racemachien niet direct terugvond. Omdat het een niet-stayerwedstrijd betrof, volgde nu een tijdrit van 30 km. Na 28 km slaagde ik er in om het zeskoppige groepje van Jurgens bij te halen, zodat we met een zevental de wissel indoken. Ik had 47’19” gefietst, een gemiddelde van 38,0 km/u en een 9de fietstijd. De tweede wissel ging trouwens iets vlotter, ik vertrok een dertigtal meter achter Jurgens en Maes. Deze beide veteranen liepen de eerste loop dus iets sneller dan ik, maar het afsluitende lopen ligt mij gewoonlijk iets beter, dus ik zou mijn huid duur verkopen. Na een kilometer liep ik Maes, die intussen Jurgens had moeten laten gaan, voorbij. Ik naderde meter per meter op Kurt, en toen ik hem na een tweetal kilometer bijhaalde besloot ik te bluffen, en hem in een rotvaart voorbij te snellen. Blijkbaar lukte mijn plan, want de topfavoriet volgde niet, en ik sloeg snel een gat van een dertigtal meter. Ik voelde mijn benen verzuren, maar mocht niet verzwakken. Met nog een kilometer voor de boeg zag ik dat ik een geruststellende voorsprong had, het tempo behouden was voldoende, en met een vijftiental seconden voorsprong liep ik de finishlijn over. De tweede 4,8 km had ik in 16’39” gelopen, de 11de tijd, maar ik had wel “afgezien”.


Op het podium vernam ik dat de wedstrijd gold als provinciaal kampioenschap, dus kreeg ik tot mijn verbazing nog een kampioenenshirt over het hoofd getrokken, iets waar ik natuurlijk donders fier op ben…


Tot de volgende


Paul

Paul Van Riel in grote doen: Provinciaal kampioen








Viersel 28/8/2010

Het triatlon-duatlonweekend van het Kempisch Triatlon Team was weer een drukke bedoening. Nadat de achtste triatlon was afgelopen, trouwens gewonnen door een jonge knaap uit mijn eigen dorp, werden wij om 17 u van start geschoten. Bij de senioren stond wereldtopper Rob Woestenborghs aan de startlijn, bij de veteranen was Kurt Jurgens (neen, niet de in Duitsland geboren acteur, want dat was Curd Jürgens) de favoriet. De eerste 4,8 km lopen ging voor mij net iets te snel om het groepje van Jurgens en co (waaronder ook veteraan Chris Maes) te volgen, ik liep de wisselzone binnen na 16’15”, op een 19de plaats. Na een afschuwelijk trage trage wissel vertrok ik samen met de vijftiger Walter Aerts, die weer een ijzersterke loopprestatie had neergezet, maar daarna (van muugte??) zijn racemachien niet direct terugvond. Omdat het een niet-stayerwedstrijd betrof, volgde nu een tijdrit van 30 km. Na 28 km slaagde ik er in om het zeskoppige groepje van Jurgens bij te halen, zodat we met een zevental de wissel indoken. Ik had 47’19” gefietst, een gemiddelde van 38,0 km/u en een 9de fietstijd. De tweede wissel ging trouwens iets vlotter, ik vertrok een dertigtal meter achter Jurgens en Maes. Deze beide veteranen liepen de eerste loop dus iets sneller dan ik, maar het afsluitende lopen ligt mij gewoonlijk iets beter, dus ik zou mijn huid duur verkopen. Na een kilometer liep ik Maes, die intussen Jurgens had moeten laten gaan, voorbij. Ik naderde meter per meter op Kurt, en toen ik hem na een tweetal kilometer bijhaalde besloot ik te bluffen, en hem in een rotvaart voorbij te snellen. Blijkbaar lukte mijn plan, want de topfavoriet volgde niet, en ik sloeg snel een gat van een dertigtal meter. Ik voelde mijn benen verzuren, maar mocht niet verzwakken. Met nog een kilometer voor de boeg zag ik dat ik een geruststellende voorsprong had, het tempo behouden was voldoende, en met een vijftiental seconden voorsprong liep ik de finishlijn over. De tweede 4,8 km had ik in 16’39” gelopen, de 11de tijd, maar ik had wel “afgezien”.

Op het podium vernam ik dat de wedstrijd gold als provinciaal kampioenschap, dus kreeg ik tot mijn verbazing nog een kampioenenshirt over het hoofd getrokken, iets waar ik natuurlijk donders fier op ben…

Tot de volgende

Paul

woensdag 18 augustus 2010

STERKE PEER - VERSLAG VAN ONZE GASTLOPER: MARK PEETERS

Van de blog die Marc al een tijdje bijhoudt, plukte ik volgend verslag met bijhorende foto's: het is zo prettig geschreven dat ik het integraal heb overgenomen! Hierbij bedanken we Marc nogmaals voor het 'depaneren' van team 2. Prettig gestoord als hij is, past hij perfect in ons 'omslagplaatje'! Tijd om lid te worden, Marc???!!!??? Op deze link vind je meer schrijfsels van Mark:

http://klisoor.skynetblogs.be/archive/2010/08/15/huurling.html

Clash der titanen

Zaterdag 14 augustus 2010.

Ik heb vandaag mijn eerste triatlon afgewerkt. De Sterke Peertriatlon in Wuustwezel. Nu ja, triatlon, even nuanceren, 1/8 ste triatlon. Dat is goed voor 375 meter zwemmen, 20 km fietsen en 5 km lopen. Nu ja, even nuanceren; ik heb enkel het looponderdeel van de 1/8 triatlon afgewerkt.

Mijn bloedbroeders van het 'Wezels Omslagpunt' zaten voor de aflossingstriatlon nog verlegen om een loper. Ze contacteerden uw dienaar om de derde schakel te worden in de ketting. Weliswaar van het B-team; een kleine les in bescheidenheid...Ik had er wel zin in. Hoewel 5 km vér beneden mijn waardigheid als loper is....Ja, ik had er wel zin in.

Maar eens ik had toegezegd om lid te worden van het estafetteteam van het 'Wezels Omslagpunt', sloeg de schrik mij toch om het hart. Stel dat ik keihard faal, dat ik de zwakste schakel in de ketting ben, dan gaat het ganse team mee de dieperik in. In teamverband sporten, het is mij totaal vreemd. En hoe loop je trouwens een 5 km? In mijn ganse carrière als middelmatige langeafstandsloper heb ik nog nooit 5 km gelopen. Nu zal u zeggen: keimakkelijk! Als je 10 mijl of meer gewoon bent, dan moet 5 km een makkie zijn! Vingers in de neus! Nope! Stel dat je er 20 minuten over doet: 15km/uur is dat. Normaal is dat respectabel. Maar dat tempo is magertjes op de korte afstand. En vooral in de ogen van duatleten en triatleten.

U moet namelijk weten dat de heren en dames die deze sporttakken beoefenen allemaal matig tot zwaar gestoord zijn in de bovenkamer.

Ze willen namelijk maar één ding: PIJN.

PIJN. En liefst héél veel en als het even kan ook nog eens zo lang mogelijk. Neen, ik was er niet helemaal gerust in. Plaats van afspraak: Wuustwezel, die schone...

(9 van 68).jpg

Een gedoe! Overal luchtbogen, tenten, muziek, spandoeken, reclame, standjes sponsors, eet- en drankgelegenheid, shelters. Met andere woorden: een kloeke organisatie.

(41 van 68).jpg

Waar je ook keek, zag je blinkend fietsmateriaal, het carbon vloog je om de oren. De gesprekken gingen over tandwielen, prijs van de wielen, gewicht kader, Shimano nog aan toe!

Overal sportievelingen in flitsende uitrustingen, en in meer of mindere mate afgetraind.

Voor de estafettetriatlon waren maar liefst 181 ploegen afgezakt naar Wuustwezel.

En daar was schoon volk bij: het winnende team bestond bijvoorbeeld uit zwemmer Tom Van Geneugden (EK, WK, en een resem Belgische records op zwemnummers,....), fietser: triatleet Bart Aernouts (winnaar van diverse Iron man-wedstrijden) en loper: Tom Van Hooste (pluist u zelf het paginalange palmares uit van deze atleet?). En ook nog wat sportjournaille, BV's, acteurs en actrices.

En pluimvee.

(12 van 68).jpg

Achterna gezeten door mensen die ze wel de nek wilden omdraaien....

(62 van 68).jpg

Maar zelfs per fiets kregen ze de kip (hier met helm) niet te pakken...

Over rare vogels gesproken...

(113 van 118).jpg

Enfin, er was voor elk wat wils.

Maar de meerderheid bestond toch uit bloedserieuze atleten, bloednerveus. De verschillende duatlon- en triatlonclubs die onze contreien rijk is, hadden hun beste delegaties afgevaardigd.

Een massa sporters en supporters, een gewriemel waarin een kat haar jongen niet meer vindt. Zo vond ik bijvoorbeeld niemand van mijn team. Rond 13u50 komt Marc B. dan toch ter plaatse, in gezelschap van Guy VDB. Guy zwemt, Marc zal fietsen, en ik zal de kers op de taart zetten met de loopopdracht.

Om het teamgevoel extra in de verf te zetten heeft Marc voor mij een outfit van het 'Wezels Omslagpunt' bij...

We verkennen de wisselzone fietsen-lopen, waar de fietser met de fiets aan de hand tot aan het wisselpunt (geordend op racenummer) moet lopen om er de chip door te geven aan de loper. Het is belangrijk te weten welke gang je moet hebben en waar exact de loper je staat op te wachten.

De start is om 14u30, dus iets later begeven we ons (Marc fietsend en ik warmlopend) naar de wisselzone zwemmer/fietser, waar ook een soortgelijke wissel moet gebeuren. Ik neem er afscheid van fietser Marc en ga naar de waterplas, kijken hoe zwemmer Guy de start zal nemen. Een luchtclaxon weerklinkt en de bonte bende knalt het water in.

(4 van 192).jpg

Een gevecht in regel barst los in het water. En een zestal minuten later komen de eerste zwemmers reeds de wisselzone binnengelopen.

Ons A-team komt als 38ste uit het water, ons B-team als 71ste.

(41 van 192).jpg

Michele (Team A) op het einde van de zwemproef.

Het fietsgeweld barst los. Onwaarschijnlijk hoe snel er gereden wordt. De renners suizen ons voorbij.

Inmiddels bevind ik me in gezelschap van Tim V., slotloper van het A-team van het 'Wezels Omslagpunt'. We besluiten dat het stilaan tijd wordt om ons naar de wisselzone fietser/loper te begeven. We warmen ons grondig op, want straks is het vanaf seconde één de gashendel helemaal open.

We babbelen wat zenuwachtig, in het besef dat de wedstrijd op dit moment niet in onze handen ligt, dat de wedstrijd zelfs ver van ons weg wordt gestreden. We moedigen onze renners bij elke doortocht aan. Het A-team zit mooi vooraan, het B-team schuift ook vlot naar voren en heeft al heel wat plaatsen weten goed te maken.

De wisselzone. IJzeren stellingen waaraan de fietsen gehangen worden. Per compartiment is er ruimte voor drie lopers/fietsen. Tot mijn verbazing sta ik in één box met acteur Marc Van Eeghem (Katarakt/De Parelvissers) en actrice Marleen Merckx (Simonneke van Thuis). Wat babbelen, enkele raadgevingen uitwisselen en mekaar succes wensen. Sympathieke mensen.

De spanning stijgt. Bart Aernouts komt de wisselzone ingevlogen en Tom Van Hooste schiet als een raket uit de startblokken.

De fietsers komen nu vlak na mekaar binnengestoven. Chaos alom, geroep en getier, peperdure fietsen worden achteloos weggesmeten, hectische toestanden.

Het A-team komt op plaats 27 binnen, Marc B. loodst het B-team naar plaats 32. Dat zegt niet alles natuurlijk, veel belangrijker zijn de tijdsverschillen.

(108 van 192).jpg

Tim V. (Team A) schiet als een gek weg uit de loopbox.

Ik moet nog een even wachten vooraleer ik uit de startblokken mag. Eindelijk, daar is Marc B. Hij ziet mij niet meteen, ik zwaai en hij komt naar me toe gelopen. Marc rukt het velcrobandje met de chip van zijn enkel. Omwille van de zenuwen duurt het verdomd lang vooraleer ik dat rotding rond mijn enkel krijg.

Loop, Mark, nu is het aan jou. Ik spurt de box uit en via een bruggetje de grinddreef in. Op datzelfde moment komt een loper in gifgroen shirt mij voorbij. Even twijfel ik om aan te pikken, maar ik besef meteen dat zijn tempo té hoog ligt, hem volgen zou zelfmoord zijn. Ik vlieg enkele honderden meters, maar besef dat ik zal moeten doseren om te vermijden dat ik mij finaal opblaas op enkele kilometers. Ik besluit de loper met gifgroene shirt als ijkpunt te gebruiken. Door hem gecontroleerd van mij te laten wegglijden, heb ik een idee van mijn eigen tempo, en vooral van mijn verval. En nu maar hopen dat de gifgroene loper verstand heeft van indelen....

Shit, ik heb mijn chrono niet ingedrukt. Vergeten, de hectiek was te groot. Dan nu maar. De eerste ronde van 2,5 kilometer kan ik nog een zevental plaatsen opschuiven, maar het is knokken voor elke millimeter, terwijl alles aan mijn lichaam op ontploffen staat. Pijn, het lijkt wel alsof alles aan het scheuren is. Dit is jezelf opjagen, tot vér over de limiet. Op het einde van ronde 1 komt Tom Van Hooste mij voorbij.

Doortocht finish. Er wordt mij een haarbandje aangereikt. Heb ik op die 2,5 kilometer plots een bos haar gekweekt die verlegen zit om een haarbandje? Neen, zo blijkt, maar even later besef ik dat dit bandje dient om de lopers van mekaar te kunnen onderscheiden; zij die geen bandje dragen, moeten nog een ronde lopen. Slim!

Ronde 2.

Uit de wisselbox komen nog steeds lopers. Die hebben al een flinke achterstand op mij. Niemand komt me voorbij, niemand komt écht dichterbij. Dat is al niet slecht. En de loper met het gifgroene shirt is nog altijd binnen bereik. De tragere lopers worden nu mikpunten om naar toe te stormen. Telkens speur ik naar de polsbandjes om te controleren of het lopers in ronde 2 zijn.

Ah, hier zie, Marc Van Eeghem en Marleen Merckx, bezig met ronde 1. Ik ga hen voorbij en groet hen.

Tempo houden, tempo houden, geen comfort zoeken, neen, pijn zoeken! De eer van het team rust op mijn frêle schouders. Niet vertragen! Het tempo strak! Pijn! Ik heb geen flauw idee wat mijn hartstlag is, maar ik vrees vlot boven de 170. Bijna drie keer per seconde. Waar blijft die vervloekte luchtboog van Red Bull?

(11 van 192).jpg

Finish na 17 minuten 44 seconden. 16,9 km/uur. Fraai. Maar ik betwijfel of het effectief 5 km was (hou het vooral stil!). Waar ik wel zeker van ben is dat ik helemaal leeg ben.

En Marc B., voorzitter van het 'Wezels Omslagpunt', vangt me op. Ik ben helemaal kapot.

(13 van 192).jpg

Het A-team eindigt op plaats 12, wij op plaats 26.

(15 van 192).jpg

Groepsfoto der gladiatoren.

Gehurkt van links naar rechts: Tim V., Marc B. en uw scribent.

Staand van links naar rechts: Guy VDB, Michele D. en Luc V.

En dan nu: de hamvraag.

Tom Van Hooste liep de afsluitende 5 kilometer op 13 minuten 44 seconden. In de uitslag zijn er zowaar een paar ploegen die dat sneller hebben gedaan. Nu zal u zeggen: dat kan toch? Ja, misschien. Maar hun tijden zijn: 9 minuten 21 seconden en 10 minuten 52 seconden. Dat kan dan weer niet.

Het wereldrecord op de 5000 meter staat, dacht ik, op 12 minuten 37 seconden en 35 honderdsten. Moet Bekele schrik krijgen?

En als ik die twee ploegen (met die onwaarschijnlijke looptijd) erg genereus dezelfde looptijd aanreken als winnaar Tom Van Hooste, dan belanden ze wel netjes achter ons in de uitslag.

AHA!

I rest my case. En nu ga ik laminaat leggen. Ook daarvoor heb ik geen talent, zo zal blijken....

STERKE PEER 14 augustus 2010




De vierde editie van de Sterke Peer triatlon, misschien niet de grootste sportorganisatie in Wuustwezel, maar zeker wel de mooiste, vond vandaag plaats. Bij de trio’s behaalde de eerste ploeg van ’t Omslagpunt, met Michèle, Luc en Tim, een mooie 12de plaats. De tweede ploeg, zijnde Guy VDB, Marco en gastloper Marc, werd 26ste, en dit op 180 finishende ploegen. Spijtig dat van de opgemaakte uitslagen, zeker van de zwemtijden, niet al te veel klopte, zodat we de prestaties van de zwemmers niet naar waarde kunnen schatten.

’s Avonds bij de solo’s stonden er vijf (of zes Wim?) omslagpunters aan de start. Ik vertrok aan de zijkant van het pak, schrik dat ik had om midden in het gewoel van 250 zwemmers terecht te komen. Ik kon tamelijk rustig mijn zwemproef afwerken, en na een klein kwartiertje kwam ik, enkele seconden na de Voezze, de oever opgekropen. Raf, die bijna anderhalve minuut sneller zwom, zat toen vermoedelijk al op zijn fiets. Guy VDB was een half minuutje voor mij uit het water en Paul Brocatus, die als wulpse verpleegster deelnam, moest nog enkele honderden meters ploeteren.

Op de fiets moest ik de eerste ronde zelf het tempo hoog houden. De tweede ronde kwamen enkele atleten van het FAT-team aansluiten, met een sterke Bart Anthonissen aan het commando. Vanaf nu kon ik mij verschuilen in de groep. We reden verschillende fietsgroepen voorbij, en als ongeveer vijftigste draaide ik de wisselzone binnen. Bij het loopnummer moest ik zo snel mogelijk in het juiste ritme komen. De eerste kilometer liep zoals gewoonlijk tamelijk stroef, dan kwam ik op toeren. Ik probeerde het tempo hoog te houden, en toen ik juist voor het opdraaien van de Schaapsdijk, met nog iets meer dan een kilometer te lopen, Peter Vermeiren (ook wel PeeVee genoemd) inhaalde, kon ik nog wat versnellenen. Op de Schaapsdijk kon ik nog drie andere SP-TC-ers remonteren, voor de vierde en vijfde kwam ik net te laat. Met een 35ste plaats algemeen, en een 3de bij de veteranen, en zeker met een 9de looptijd, was den deze weeral wreed content. Op 239 finishers werd Raf 50ste, de Voezze 66ste (en 7de veteraan), Guy VDB 126ste (7de vijftigplusser) en ons verpleegster eindigde iets voor Saartje Vandendriessche op een 214de plaats.

Tot de volgende wedstrijd

Paul