dinsdag 31 augustus 2010

Paul Van Riel in grote doen: Provinciaal kampioen












Viersel 28/8/2010


Het triatlon-duatlonweekend van het Kempisch Triatlon Team was weer een drukke bedoening. Nadat de achtste triatlon was afgelopen, trouwens gewonnen door een jonge knaap uit mijn eigen dorp, werden wij om 17 u van start geschoten. Bij de senioren stond wereldtopper Rob Woestenborghs aan de startlijn, bij de veteranen was Kurt Jurgens (neen, niet de in Duitsland geboren acteur, want dat was Curd J├╝rgens) de favoriet. De eerste 4,8 km lopen ging voor mij net iets te snel om het groepje van Jurgens en co (waaronder ook veteraan Chris Maes) te volgen, ik liep de wisselzone binnen na 16’15”, op een 19de plaats. Na een afschuwelijk trage trage wissel vertrok ik samen met de vijftiger Walter Aerts, die weer een ijzersterke loopprestatie had neergezet, maar daarna (van muugte??) zijn racemachien niet direct terugvond. Omdat het een niet-stayerwedstrijd betrof, volgde nu een tijdrit van 30 km. Na 28 km slaagde ik er in om het zeskoppige groepje van Jurgens bij te halen, zodat we met een zevental de wissel indoken. Ik had 47’19” gefietst, een gemiddelde van 38,0 km/u en een 9de fietstijd. De tweede wissel ging trouwens iets vlotter, ik vertrok een dertigtal meter achter Jurgens en Maes. Deze beide veteranen liepen de eerste loop dus iets sneller dan ik, maar het afsluitende lopen ligt mij gewoonlijk iets beter, dus ik zou mijn huid duur verkopen. Na een kilometer liep ik Maes, die intussen Jurgens had moeten laten gaan, voorbij. Ik naderde meter per meter op Kurt, en toen ik hem na een tweetal kilometer bijhaalde besloot ik te bluffen, en hem in een rotvaart voorbij te snellen. Blijkbaar lukte mijn plan, want de topfavoriet volgde niet, en ik sloeg snel een gat van een dertigtal meter. Ik voelde mijn benen verzuren, maar mocht niet verzwakken. Met nog een kilometer voor de boeg zag ik dat ik een geruststellende voorsprong had, het tempo behouden was voldoende, en met een vijftiental seconden voorsprong liep ik de finishlijn over. De tweede 4,8 km had ik in 16’39” gelopen, de 11de tijd, maar ik had wel “afgezien”.


Op het podium vernam ik dat de wedstrijd gold als provinciaal kampioenschap, dus kreeg ik tot mijn verbazing nog een kampioenenshirt over het hoofd getrokken, iets waar ik natuurlijk donders fier op ben…


Tot de volgende


Paul

Geen opmerkingen:

Een reactie posten