vrijdag 8 juli 2011

verslagen PVR; Hoogstraten en Lollepotterstriatlon

Hoogstraten 22 juni 2011

Om 18u30 ging de 26ste stratenloop van start, het was mijn 20ste deelname. Het was prima loopweer, niet te warm, er zou weer stevig “gevlamd” kunnen worden. De eerste kilometer liep ik in 3’23”, op de voet gevolgd door de 2m50 lange Tom Van Den Bergh, en enkele meters daarachter ploegmaat Dré, zoals geweten in bloedvorm. Hij riep echter dat het iets te snel ging en liet zich ietwat terugzakken. Ik hield het tempo stevig, maar na een drietal kilometer werd ik toch ingehaald door de rustig gestarte plaatselijke vedette Jan Hendrickx met in zijn spoor … marathon-Dré. Met een groepje van 5 man, waarin ook Essenaar Koen Van Gils, passeerden we na één ronde de finishlijn in 17’39”. Een 40 m vóór ons liep Bart Meeusen, en nog een eindje daarvoor Eddy Van Steenbergen en Guy Arnouts. Jan H. hield het tempo hoog, maar moest iets verder zelf afhaken, net als lange Tom. Toen bepaalde ik het tempo en na zeven km werd Bart M. bijgehaald, iets verder Eddy V.S., die meteen ter plaatse werd gelaten. Een verbazingwekkende Dré liep met zijn soepele tred nog steeds in mijn spoor. Op anderhalve km van het einde probeerde ik, voor zover mogelijk, het tempo nog wat te verhogen, maar noch Bart, noch Dré, noch de inmiddels ingelopen Guy Arnouts en Kurt Aerts gaven een duimbreed toe. Met z’n vijven draaiden we de Vrijheid op voor de laatste rechte lijn. Ik kon niet meer versnellen en werd dan ook genadeloos ter plaatse gelaten door mijn 4 medelopers. Ik finishte als 23ste (8ste master) in een tijd van 35’26”, Dré liep nog 4 tellen sneller. De gps-metingen gaven een afstand van 9km650m aan, ik had dus 3’40”/km of 16,3 km/u gelopen. De form is er dus eindelijk terug, hopelijk kan ik er een tijdje van genieten.



Malle 24 juni 2011

De Lollepotters richtten alweer de 19de editie van hun recreatieve triatlon in. Het WOP-team bestond vandaag uit Bart “Route Albert” Vanlerberghe, “Marathonman” Dré, “TRI-atleet” Luc en ikzelf, een ploeg met een gemiddelde leeftijd van bijna 50 jaar. Het ploegenklassement zouden we niet winnen, maar we zouden ons vel duur verkopen.
Vanwege het niet te warme weer, en eerlijk gezegd ook vanwege het drijfvermogen, besloot ik met een wetsuit te zwemmen. Na een belachelijke startprocedure, waarbij men eerst 200 m door gras, grind en dorens moet lopen (waarom geeft men de start niet gewoon op 10 m van de oever?) dook ik als ongeveer 30ste het water in. Even een weg zoeken waar ik niet te veel hinder van medezwemmers had, en dan rustig een degelijk tempo proberen aan te houden. Ik voelde mij ontspannen in het water, ooit was het anders tijdens de lollepotterstriatlon. Ik passeerde halfweg zelfs Geert Joris en nog een aantal anderen, de tien zwemtrainingen in mei (zijnde tien meer dan vorig jaar) wierpen duidelijk hun vruchten af. Ik kwam als 20ste uit het water, op 1’38” van de eerste, en slechts 27” na Maarten “Raket” Joris (7de) en 24“ na de 2m60 lange Tom Van Den Bergh (9de), de man in wiens gezelschap ik de laatste week al vaak vertoefde. Samen met Geert Joris vertrok ik met de fiets over de met stenen bezaaide veldweg. Na 200 m sloeg het noodlot toe, mijn fiets begon te dansen, en ik dacht dat mijn wedstrijd voorbij was. Ik reed nog enkele honderden meters met een platte achterband tot op de verharde weg, klaar om mijn vehikel in de auto te gooien en de wedstrijd als toeschouwer verder te volgen. Daar stond echter Rob VD Muysenbergh met enkele wielen. Na enig aarzelen riep ik of ik een achterwiel van hem mocht lenen, iets wat de sympathieke FAT-er direct toestond. Met een dikke minuut vertraging kon ik dan toch, in het wiel van Ken “Ouwe” Joris, mijn wedstrijd verder zetten. We passeerden enkele tientallen fietsers, een aantal nestelden zich in ons wiel, maar weinigen voelden zich geroepen om enig kopwerk te verrichten. Na een 6-tal kilometers kwam Filip “FILI” Vermeiren ons voorbijgestormd. Onze groep werd almaar groter, Tot de Fili na 10 km een demarrage plaatste met Ouwe Joris in zijn wiel. Zij namen 30 m. Aangezien zij de besten waren van onze groep, moest ik mee proberen te glippen, met zijn drieën zouden wij zeker wegrijden. Na een flinke inspanning kon ik mij in het wiel van Ken nestelen. Even uitrusten en dan meedraaien. Fili ging zo stevig te keer, dat ik hem zelfs een keer moest vragen iets in te houden. Zo konden we met drie het Park de Renesse binnenrijden naar de fietswissel, een kleine anderhalve minuut na de grote fietsgroep voor ons, met daarin Maarten Raket en Lange Tom. Ik wisselde snel en vertrok stevig, maar het duurde toch minstens een kilometer voor ik enkele lopers in het zicht kreeg. Ik passeerde Benny Carvers en nog iemand van het FAT, en nog een kilometertje verder ging ik ook Koen Van Velthoven voorbij. De FAT-ers zaten goed voorin, ze wonnen dan ook verdiend het gegeerde ploegenklassement. Ik ging verder op mijn elan, ik wilde nog zo veel mogelijk lopers bijhalen. Echter, hoe dichter bij de finish, hoe moeilijker het was om nog iemand bij te benen. Ik kon er nog enkele oprapen. Maar alhoewel ik een naar mijn gevoel sterke loopproef bezig was, werd ik op 200 m voor de eindmeet zelf nog gepasseerd door Benjamin Tuffin, die een enorme loopprestatie moest hebben neergezet. Als veertiende liep ik over de eindmeet. Wat het zonder die bandbreuk was geweest, zal ik nooit weten….

1 opmerking:

  1. met uw loopconditie en uithouding had er zeker nog een top vijf plaats ingezeten, ik zou nie weten wie u eraf zou rijden, en aan de looptijden te zien waren er ook nie veel die beter deden, ken jij die benjamin Tuffin eigenlijk , ik heb er nog nooit van gehoord.
    wat Hoogstraten betreft heb ik verschrikkelijk afgezien, maar kon er net aan blijven hangen en vond in de spurt nog één procentje kracht in het toppeke van mijn tenen groeten marathonman Dré

    BeantwoordenVerwijderen