dinsdag 4 juni 2013

duatlon rijkevorsel 1/06/2013

verslag van Pol van Riel:
Zaterdag 1 juni 2013-06-03
Zes dagen na de 20 km door Brussel deed ik naar jaarlijkse traditie (enkel de eerste editie in 2001 nam ik niet deel) de duatlon van “FC de Kliefhamers” in Rijkevorsel. Er was weer een aardige opkomst voor deze steeds goed georganiseerde wedstrijd. Tijdens de opwarming zag ik Jan Ver Elst, een voor mij geduchte tegenstander. Jan is de betere loper, maar ik fiets normaal iets sterker. Bij een stayer-duatlon kan het echter alle kanten uit, het hangt voor een deel af van de fietsgroep waar je in terechtkomt na het eerste lopen. Van het WOP was de jonge Joren Van Den Kinschot de enige die ook meedeed.
Het was een frisse juni-avond, maar droog, dus prima weer om een sportwedstrijd te betwisten.
Om 18.30 u klonk het startsignaal. Daar ik op de eerste rij gestart was, werd ik de eerste honderden meters langs alle kanten voorbijgelopen door allerlei slag jongelingen die mijn kinderen, en met enige overdrijving bijna mijn kleinkinderen konden zijn. Ik ken onderhand zowat mijn beperkte capaciteiten en liet mijn kop niet zot maken door deze jeugd. De eerste loop van 4,2 km deed ik in 15’15” (3’38”/km), ik verloor ongeveer 25” op Jan Ver Elst. Op de fiets echter zag ik de groep voor mij, met daarin Jan, steeds verder wegrijden, terwijl bij ons aanvankelijk de samenwerking niet denderend was. Ik had de indruk dat ik in een groepje met enkele lopers was terechtgekomen, slechts van één duo-renner kreeg ik veel medewerking in de achtervolging. Iets na halfweg werden we door een koppel sterke pedaleurs ingehaald. Dit duo ging echter iets te driest tekeer, en bij het ingaan van de laatste fietstoer moesten mijn compagnon de route en ik bij hen afhaken. Dan maar weer verder een koppeltijdrit gereden. Tot mijn verbazing naderden we een kilometer voor het binnenrijden een “Scott-atleet”. Het bleek zelfs Jan Ver Elst te zijn, eenzaam fietsend, kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg banend. Hij had moeten afhaken van zijn fietsgroep en was helemaal alleen komen te zitten. Met z’n drieën reden we het fietspark in, waar ik mijn grootste troef van de dag kon uitspelen, mijn “niet-schoenwissel”. Een kleine vijf seconden na het stallen van mijn fiets was ik aan het lopen, terwijl Jan nog van schoenen moest wisselen en zo zeker een tachtigtal meter na mij aan het lopen begon. Ik werd snel ingehaald door enkele lopers die als duo meededen, en dus een stuk frisser zaten. Ik volgde een tweetal van hen tegen een stevig tempo, doch niet helemaal maximaal. Op een kleine kilometer voor het einde keek ik een eerste keer om en ik zag dat Jan tot op 40 meter was genaderd. Tijd om mijn laatste “cartouche” af te schieten, en in een uiterste inspanning nog een tandje bij te steken. De twee duo-lopers moesten zelfs afhaken, en toen ik 300 meter voor de finish nog eens omkeek zag ik dat Jan niet meer naderde. Nog een minuut doorbijten en de overwinning bij de veertigplussers was binnen, alhoewel ik dat toen nog niet wist. Op de meet hield ik 10 seconden over op Jan, en nog 35 seconden later kwam Peter Brosens als derde veteraan over de lijn. De vorige jaren stond zijn broer Marc, nu gekwetst, meermaals samen met mij op het podium na een duatlon, sterke broers dus. De tweede loop van 2,07 km liep ik in 7’38”, zijnde 3’41”/km. De wedstrijd werd bij de seniors met overmacht gewonnen door Tim Van Hemel, voor Glen Laurens en Paul Embrechts. Mijn jonge WOP-ploegmaat Joren finishte netjes in de middenmoot op minder dan 9 minuten van Tim Van Hemel. En er finishten 54 seniors, 27 veteranen, 5 dames en 38 duo-ploegen.
De volgende weken komen er een aantal gezellige stratenlopen in de buurt, maar het grote doel deze zomer is, als ik blessurevrij blijf en goed kan trainen, de Powerman-duatlon van Geel op 4 augustus.
Groeten, Pol

1 opmerking:

  1. ne dikke proficiat Pol, en wat die looptijden betreft daar kun je als 51 jarige nog fier op zijn
    fiets en loop ze dré

    BeantwoordenVerwijderen