donderdag 21 november 2013

veldrit Huijbergen






# WBVC Huijbergen

Afgelopen weekend heb ik mijn 2de cross van het seizoen afgewerkt.
Na een korte nacht van het feesten van ons Make haar 50ste verjaardag toch iets of wat met ne houte kop wakker geworden.
Goed op tijd vertrokken want ons papa was ook weer van de partij. Zo was ik dan ook wel vroeg in Huijbergen.
Eerst het parcour wat gaan verkennen. Het zag er heel mooi uit. een aantal pittige klimmetjes in het bos met een aanloopje van modder, een single trackje in het bos, paar lussen op de gazon en paar rechte stukken voor de grote plateau! Eerst gesupporterd voor ons papa die een mooie start nam. hij schoof op en kwam 6de in het veld aan. Na een aantal ronden ontstond er een mooi groepje van 4. De winnaar reed vrij snel weg en had een mooi gaatje. Ons papa schoof op naar de kop van het groepje en had een klein gaatje van 5sec. na een aantal toeren kwam er een mtb'ker terug en reed verder weg. zo hing hij op de voorlaatste ronde mooi 3de, met een paar seconden voor en achter hem een renner. Hij finishte dan ook mooi 3de! Ik zij dan proficiat met u 3de plek! Hij keek me stom verbaast aan 3de plek???  Och 6de plaats zeker. Nenene pa 3de plaats en jaja op de achter grond hoorde we de speaker Stanny anthonissen aan de prijsuitreiking gevraagd.

Paar uur later was het dan aan mij. Ik ging dan weer wat verkennen op het parcour. was ook een mooie afdaling in los zand. Dat ben ik nog niet gewend want men wiel bleef al steken en ging overkop. Dus dat beloofd voor in de wedstrijd. Bij de start stond ik helemaal achteraan (42 deelnemers). Half de eerst ronde riep ins papa +/-23ste plek. Dus ik kon wel spreken van een redelijk goede start. Voor mij waren een paar valpartijen. Die heb ik dan snel kunnen ontwijken om van de fiets te springen en tussen de bosjes te lopen. Naar gelang kwam ik zowat op men plaats. Verder in de wedstrijd heb ik me bij iemand vast kunnen houden. Ik had zelf het gevoeld dat ik iets of wat beter was. Ik moest mijn voorganger alleen laten gaan op de 3 steile klimmetjes. verder in de single track en de rechte stukken kwam ik dichter bij. Na een aantal toeren voor het einde moest ik mijn voorganger definitief laten rijden. Ik dacht om deze plek vast te houden.
Ik dacht wel bij mezelf hoe komt het dat ik bij de steile klimmetjes niet altijd boven geraak kort en explosief toch iets voor mij...
en jaja na zoveel toeren keek ik toch een naar beneden en zag ik dat men ketting op mijn grote plaat lag. Toen had ik het besef dat ik bij de start hem er op had gelegd en gewoon blijven stoempen om overal zo ver mogelijk te komen. De 2laatste toeren nadat ik het doorhad. Reed ik bewijze van spreken fluitend naar boven. Zo kwam 20ste over de meet. Content maar ook een K***  gevoel.
Wat als ik het toch sneller had gezien... Zou ik die dan die ene deelnemer kunnen volgen hebben ?

Grtjes Stefke

1 opmerking:

  1. knappe prestaties van onze 2 veldrijders na een lange tijd van blessures, weeral bijna in topvorm
    greets dré

    BeantwoordenVerwijderen