vrijdag 31 januari 2014

velddualtlon etten Leur

verslag Paul van Riel
26/1/2014 Crossduatlon Etten-Leur
Daar ik al een tweetal weken met een kuitspierblessure zat opgescheept, was mijn deelname aan de crossduatlon twijfelachtig. Ik besloot het er toch maar op te wagen, in de hoop dat er een miraculeuze genezing had plaatsgevonden in de nacht van zaterdag op zondag. Ik kon, als het echt niet meer ging, nog altijd uit de wedstrijd stappen. Ik deed ook geen loopopwarming, ik zette alles op de wedstrijd.
Om 13 u startten we met goed 120 solo’s en een dikke 30 duo’s. Vanaf de eerste meters voelde ik dat mijn kuitspier tegenspartelde, maar half hinkend liep ik verder. Na 2 km, juist voor de koeienstal waar we moesten doorheen lopen en fietsen, wilde ik opgeven. Ik was al vertraagd, maar kreeg plots weer een hersenimpuls die mij liet verderlopen, zij het op een iets trager tempo.  Na bijna 26 pijnlijke minuten bereikte ik de wisselzone. Normaal wissel ik nooit van schoeisel, maar nu deed ik dat wel, en na een klein minuutje kon ik beginnen fietsen.
Op de fiets had ik minder last van mijn kuit. Ik moest door mijn trager lopen natuurlijk wel meer fietsers voorbijsteken, maar dit ging vrij vlot op dit loodzware, niet te technische parcours. Na een uur “stoempen” kwam ik met schrik terug de wissel in.
Terug de loopschoenen aan, en de laatste 3 km moesten er dan ook nog maar bij kunnen. Het ging moeizaam, en ik werd regelmatig voorbijgelopen door andere duatleten. Maar een podiumplaats bij de 50+ moest er toch nog inzitten dacht ik, dus ik zette door. Niet dus! De derde  50+er liep namelijk zo snel, ongeveer 9’20” op iets meer dan 3 km, tegenover 13’55” voor mijzelf. Hij liep zelfs een halve minuut sneller dan Colin Bekers, een Nederlandse subtop-loper die als duo meedeed, zodat ik voor het derde podiumplaatsje met een kleine minuut geklopt werd. Of zou de brave man misschien stiekem een rondje te weinig gelopen hebben??  Dat zullen we uiteraard nooit te weten komen. Feit is dat ik net naast het podium viel, en dat mijn blessure er niet beter op was geworden. Maar toch had ik geen spijt dat ik had meegedaan.
De wedstrijd werd gewonnen door de man uit Herent, Seppe Odeyn, voor Joost Christiaans en Carlos Baltus. Kris Vermeiren werd knap 8ste, Jasper Van Nimmen, die met zijn broek en val aan de pindraad was blijven hangen werd 12de en Bart Van Looveren, die niet zijn beste dag had, werd 16de.
Etten-Leur, misschien tot volgend jaar!

Paul

polar bear trail loop 26/01/2014

Tim kan het ook zonder MTB
Op zondag 26 januari nam ik deel aan een trail loop in Teuven gelegen in de Voerstreek.
De polar bear trail met een afstand van 22 km, meer dan 500 hoogtemeters en minder dan
20% verharde weg leek me wel genoeg voor de eerste keer.
De start was in een wei op een heuvel, ik had me ergens van voor in het pak gezet van de 500 deelnemers. Het parcours liep over smalle bospaadjes, veldwegen en soms een stukje asfalt.
Het lag er vettig bij en was voor geen meter vlak, er zaten enkele zeer steile klimmen in en in het afdalen moest ik goed opletten omdat mijn loopschoenen geen profiel hadden.
Ik was gestart met een tempo dat ik wel zou kunnen volhouden en het ging ook goed, na 22 km kwam ik binnen met een tijd van 1.51 uur en op de 39 ste plaats van de 455 aankomers.
Daar was ik wel tevreden mee op dit zware parcours en ik vond het ook leuk.
Ik ga er dus nog wel enkele doen maar dan wel met andere schoenen.

uitslagen en foto's op de website van bearsports

dinsdag 7 januari 2014

veldrit Breda

Breda “15/12/2013”:
Waar het  vorig jaar allemaal begonnen is, is het dit jaar het einde van het cross seizoen bij “WBVC”.
Op deze wedstrijd had ik me ontzettend verheugd.
Ik vind persoonlijk dat Breda een mooi parcours is met de kleine bergen, zandbakken, balken, trappen en een aantal lussen/rechte lijnen.

Net zoals alle andere wedstrijden van dit seizoen moest ik achteraan starten. In totaal was er een deelnemers groep van 36  renners.  Tijdens een aantal wedstrijden ben ik niet in mijn klikpedaal geraakt. Deze keer was anders, ik zat snel in mijn klikpedaal maar net voor mij een aantal meter na de start was er een val die ik met veel geluk heb kunnen vermijden.

Natuurlijk zoals vele renners, heb ik een aantal plaatsen verloren. Als eerste obstakel hadden we de zandbak. Bij mijn verschillende opwarmingsronden lukte het mij om over deze zandbak te rijden, maar toch had ik me voorgenomen om tijdens de wedstrijd hier te lopen. Zo was ik er zeker van dat ik geen kostbare seconden verloor. 

Kris Driessens (FAT-TEAM) reed een aantal plaatsen voor mij. Ik heb getracht om naar zijn wiel te rijden maar de aantal deelnemers tussen ons heeft dit belemmerd. daardoor kon ik  niet op tijd passeren. En weg was hij.

 Na een aantal toeren stevig trappen naderde ik een groepje van een 4 tal renners daar heb ik me bijgevoegd. Samen beklommen we de trappen en de balken dit lukte me in het algemeen erg goed en kon ik dus een aantal meters nemen. Een aantal ronden verder heb ik me na een aanzoek in iemand zijn wiel gevoegd en zijn we samen voor een aantal mannen  gegaan.  Helaas na een aantal ronden rijden  was er wind op kop en heb ik hem helaas een aantal meters moeten geven.
Maar na hard werk hebben we nog mannen voor ons te pakken gekregen.   Daarna was het mijn buurt om op kop te rijden, helaas heb ik deze plaats snel terug moeten afstaan en is mijn helper er vandoor gegaan.  Jammer genoeg had ik een cartouche verschoten.

De laatste ronde was vrij tactisch. Hier had ik graag op de 2de plaat gezeten, dit omdat ik dan beter de spurt kon aanzetten. Ik heb dan toch de kop moeten nemen omdat er een aantal renners achteraan aankwamen. Ik heb niet lang getreuzeld en heb dus met volle moed de laatste rechte lijn genomen, en de lussen getrotseerd. De lussen lagen redelijk kort achter elkaar, dit leiden ervoor  dat we bijna bij elke lus stil kwamen te staan.  Ik had gehoopt dat mijn achterliggende man zijn voet moest zetten, zodat ik vervolgens de spurt kon aanzetten.  Dit was helaas niet het geval, hij is goed blijven balanceren en zat recht in mijn wiel.

Uiteindelijk heb ik de spurt aangetrokken maar helaas stond ik in een te kleine versnelling waardoor ik niet snel genoeg kon vertrekken.  Maar zelfs al had ik goed gestaan met mijn versnelling, had ik nog verloren want “Kenny Ysenbaardt”  was te snel. Op zijn spurt zat nog heel wat snee.

Na een zware rit met veel ups en downs, ben ik toch ontzettend blij met mijn 14de plaats.
Dit was mijn waarschijnlijk mijn laatste rit voor dit jaar. Nog een aantal in het komende jaar 2014, daarna start het seizoen op de weg.

Alvast Prettige feestdagen en een fijn eindejaar.


“Stef Anthonissen” 
 bedankt Stef voor de mooie jaren bij onze clubje, wij wensen je veel succes bij je nieuwe club