zaterdag 7 mei 2016

verslag van een weeral supper geslaagde hoogtestage

Hoogtestage Namur 2016

 

Net zoals de voorafgaande edities was het weer een geslaagde WOP Hoogtestage; voor de schrijver van dit artikel één van de beste. De rit naar en van Namur, de ritten ter plaatse, de kuil onderweg en in de Auberge de Jeunesse, de recovery, de avondactiviteit, de slaapkamers (alhoewel ik ooit al beter geslapen heb, de weersomstandigheden (zon, beetje wind, regen, hagel, natte sneeuw, sneeuw, vriestemperatuur). Kortom alles was weer aanwezig voor deze zeer geslaagde uitstap.

Hoegaarden was de afspreekplaats waar de Wezelse en Borgerhoutse omslagpunters elkaar zouden zien. Montalbert  had de kortste weg genomen van Borgerhout naar Hoegaarden, de andere Punters: Vwooze, Dré, Marco, Erik en Luc met de racefiets en “le tecnicien au voiture” vanuit Wuustwezel. Van daaruit de kortste weg naar Namur over de ravel met als aankomst de Citadel op langs de kasseien. De meeste van ons hadden langs deze weg de Citadel nog niet opgereden en er werden voorlopig geen cartouches verschoten. Nadien ons geïnstalleerd op de kamers, niet te veel uitpakken want vrijdag moesten we verhuizen naar andere kamers. Genoten van een deugddoende recovery, een stevige maaltijd en een slok gerstenat, voor de één al iets meer dan voor de andere.

Vrijdagmorgen een voortreffelijk ontbijt en met z’n allen op de fiets voor 105 km naar Dinant en terug. Het eerste kwartier 2 platte banden voor Marco, vermoedelijke oorzaak een hardnekkig stuk Crom molybdeen in zijn buitenband. Eens dat euvel achter de rug volgden de andere heuvels elkaar vrij snel op. Bijna halfweg, in Dinant, wat bijgetankt op een iets te fris terras. Onderweg nog en stevige off road beklimming, een serieuze tik van een wegsignalisatie aan het linkerhand van Luc, die al bij al nog meeviel. Het einde van de rit lag weer bovenop de Citadel, nu naar boven gereden langs de goed bollende macadam. Weerom werden er geen pijlen verschoten en werd er bijna op een gezapig tempo naar boven gereden. ’s Avonds vervoegden Marc V. en Wim de groep en zocht eenieder zijn bed in de nieuwe slaapkamers.  Voor 5 personen was de slaapkamer wat klein en installeerde de schrijver van dit artikel zich op de gang met alle bijbehorende narigheden (maar daar heeft hij zelf voor gekozen). Nadien de gebruikelijke ingrediënten naar binnen gewerkt en was het tijd voor de “Hoe goed ken ik mijn ploeggenoten kwis”. De vragen werden afgevuurd, de één al wat moeilijker, origineler, ver gezochter, ontluikender dan de andere. Na vijf rondes had Luc zo’n grote kloof geslagen en een tik uitgedeeld die de rest van het peloton nooit meer te boven zou komen. Er kon alleen nog maar gestreden worden voor de dichtste ereplaatsen. Hiervoor waren Marc V, Marco, Dré en Vwooze nog in de running. De rest van het peloton hing serieus aan de rekker. Luc was niet alleen bergop sterker geworden, ook aan de kennis van zijn teammakkers had hij voorbeeldig gesleuteld.

Zaterdagmorgen op de fiets, een ritje van 118 km richting de alom gevreesde “Mur de Huy” en terug. Na wat voorgebergte legde Wim er tot aan het kapelletje een vrij hoog tempo op, volgen was de boodschap. Le tecnicien stond in deze bocht klaar met zijn camera, foto’s zullen eerstdaags wel ergens te bewonderen zijn. Na deze fotoshoot was het gewoon kreffelen naar boven, ieder op zijn tempo. Iets over halfweg de rit een broodje genuttigd en dan richting Citadel langs de kasseien. In de loop van de dag werd het wel frisser en kregen we toch nog een bui op onzen appel. Aan de voet van de Citadel hield de schrijver nog een kleine plaspauze met als gevolg dat hij met achterstand de finale aanvatte. Hij raapte bijna iedereen op, maar voor het podium kwam hij te laat. Dit werd bezet door Marco, Dré en Luc. Eens binnen gereden ons buikje weer rond gegeten en gedronken en het tweede deel van de kwis. Het spel werd al wat tactischer gespeeld, maar dat veranderde niet veel aan de uitslag. De gouden medaille ging naar Luc, de zilveren was voor Marco en de bronzen voor Dré. Vervolgens Marc., Vwooze, Paul, Wim, Bart en Eric. Eenieder mocht kiezen uit de rijk gevulde prijzentafel en we kropen met zen allen met een goed gevoel onder de lakens.

Zondagmorgen vroeg uit de veren, de weergoden waren ons minder goedgezind vandaag. Op onze weg naar huis kregen we zowat alles voorgeschoteld: zon, wind, regen, natte sneeuw, sneeuw, vriestemperatuur en een mooi stukje Hageland tot in Keerbergen voor de soep. Na wat kledingwissels, richting Lier waar de groep splitste. In het centrum van Lier maakte de schrijver nog een kleine slipper met zijn achterwiel zonder al te veel gevolg. Hij kon zijn weg wel verder zetten, maar zijn voordealleur was wel naar de Filistijnen. Iets na half vier was de aankomst bereikt in Borgerhout na in totaal ongeveer 470 km op de teller.

Ik vond het een zeer geslaagde Hoogtestage editie en zoals altijd hadden de afwezigen weer ongelijk. Luc, Vwooze, Wim, Eric, Marc V, Paul en de goede organisatie van het bestuur, Marco en Dré bedankt en tot volgend jaar.
groeten
Montalbert

Geen opmerkingen:

Een reactie posten